باید فراموشت کنم،چندیست تمرین می کنم

من می توانم می شود،آرام تلقین می کنم

با عکس های دیگری تا صبح صحبت می کنم

با آن اتاق خویش را،بیهوده تزئین می کنم

سخت است اما می شود، در نقش یک عاقل روم

نه شب دعایت می کنم، نه صبح نفرین می کنم

حالم نه اصلا خوب نیست،تابعد بهتر می شوم

فکری برای این دلِ تنهایِ غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای و برنمی گردی همین

خود را برای درک این، صدبار تحسین می کنم

از جنب و جوش افتاده ام، دیگر نمی گویم بخود

وقتی عروسی می کند،آن می کنم،این می کنم

هرچه دعا کردم نشد،شاید کسی آمین نگفت

حالا تقاضای دلی سرشار از آمین می کنم

نه اسب،نه باران، نه مرد...تنهایم و این دائمی ست

اسب حقیقت را خودم با این نشان زین می کنم

یا می برم یا باز هم،نقش شکستی تلخ را

در خاطرات سرخ خود،با رنج آذین می کنم

حالا نه تو مالِ منی،نه خواستی سهمت شوم

این مشکل من بود و هست،درعشق گلچین می کنم

کم کم ز یادت می روم،این روزگار و رسم اوست

این جمله را با تلخی اش، صدبار تضمین می کنم

نگاه می کند اما سرش به بالا نیست

نگاه مضطربش حاکی از معما نیست

نگاه می کندم ،عاشقم کند شاید...

مرا که نیمه ی قلبم هنوز پیدا نیست

همین دو جمله برای شروع کافی بود:

"عجب هوای قشنگی،بهار زیبا نیست؟

شنیده ام که شما شعرهای زیبایی

سروده اید،کمی توی شعرتان جا نیست؟

برای من که دلم بی بهانه می گیرد

بگرد توی غزل ها،ببین که حوا نیست؟

بگو بیاید اگر شد به پای هم یک عمر...

بگو که چشم حسودی ، نه...این طرف ها نیست"

به آسمان و زمین خیره نه...به چشمانش

که عشق کار دلی دوره گرد اما نیست

درون سینه اش انگار بم ترک خورده است

گواه عاشقی اش این سری که بالا نیست...

اگر که مانده ام اینجا برای یک نفراست

و هر چه می کشم اینجا جفای یک نفراست

درون چشم پر اشکم نمانده تصویری

درون گوش دل من صدای یک نفر است

اگرچه همچو خرابه شده دلم متروک

همین خرابه ویران سرای یک نفراست

دلم برای تپیدن بهانه می خواهد

دلم اگر که تپد در هوای یک نفراست

دگر نمانده حدیثی سخن کنم کوتاه

غم که می‌آید در و دیوار ، شاعر می‌شود

در تو زندانی‌ترین رفتار شاعر می‌شود

می‌نشینی چند تمرین ریاضی حل کنی

خط‌کش و نقاله و پرگار ، شاعر می‌شود



تا چه حد این حرف‌ها را می‌توانی حس کنی ؟

حس کنی دارد دلم بسیار شاعر می‌شود



تا زمانی با توام انگار شاعر نیستم

از تو تا دورم دلم انگار شاعر می‌شود



باز می‌پرسی: چه‌طور این‌گونه شاعر شد دلت ؟

تو دلت را جای من بگذار شاعر می‌شود !



گرچه می‌دانم نمی‌دانی چه دارم می‌کشم

از تو می‌گوید دلم هر بار شاعر می‌شود


نجمه زارع

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت‌

پیاده آمده بودم‌، پیاده خواهم رفت‌
طلسم غربتم امشب شكسته خواهد شد
و سفره‌ای كه تهی بود، بسته خواهد شد
و در حوالی شبهای عید، همسایه‌!
صدای گریه نخواهی شنید، همسایه‌!
همان غریبه كه قلك نداشت‌، خواهد رفت‌
و كودكی كه عروسك نداشت‌، خواهد رفت‌

***
منم تمام افق را به رنج گردیده‌،
منم كه هر كه مرا دیده‌، در گذر دیده‌
منم كه نانی اگر داشتم‌، از آجر بود
و سفره‌ام ـ كه نبود ـ از گرسنگی پر بود
به هرچه آینه‌، تصویری از شكست من است‌
به سنگ‌سنگ بناها، نشان دست من است‌
اگر به لطف و اگر قهر، می‌شناسندم‌
تمام مردم این شهر، می‌شناسندم‌
من ایستادم‌، اگر پشت آسمان خم شد
نماز خواندم‌، اگر دهر ابن‌ملجم شد

***
طلسم غربتم امشب شكسته خواهد شد
و سفره‌ام كه تهی بود، بسته خواهد شد
غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت‌
پیاده آمده بودم‌، پیاده خواهم رفت‌

***
چگونه باز نگردم‌، كه سنگرم آنجاست‌
چگونه‌؟ آه‌، مزار برادرم آنجاست‌
چگونه باز نگردم كه مسجد و محراب‌
و تیغ‌، منتظر بوسه بر سرم آنجاست‌
اقامه بود و اذان بود آنچه اینجا بود
قیام‌بستن و الله اكبرم آنجاست‌
شكسته‌بالی‌ام اینجا شكست طاقت نیست‌
كرانه‌ای كه در آن خوب می‌پرم‌، آنجاست‌
مگیر خرده كه یك پا و یك عصا دارم‌
مگیر خرده‌، كه آن پای دیگرم آنجاست‌

***
شكسته می‌گذرم امشب از كنار شما
و شرمسارم از الطاف بی‌شمار شما
من از سكوت شب سردتان خبر دارم‌
شهید داده‌ام‌، از دردتان خبر دارم‌
تو هم به‌سان من از یك ستاره سر دیدی‌
پدر ندیدی و خاكستر پدر دیدی‌
تویی كه كوچه غربت سپرده‌ای با من‌
و نعش سوخته بر شانه برده‌ای با من‌
تو زخم دیدی اگر تازیانه من خوردم‌
تو سنگ خوردی اگر آب و دانه من خوردم‌

***
اگرچه مزرع ما دانه‌های جو هم داشت‌
و چند بته مستوجب درو هم داشت‌
اگرچه تلخ شد آرامش همیشه تان
اگرچه كودك من سنگ زد به شیشه تان‌
اگرچه متهم جرم مستند بودم‌
اگرچه لایق سنگینی لحد بودم‌
دم سفر مپسندید ناامید مرا
ولو دروغ‌، عزیزان‌! بغل كنید مرا
تمام آنچه ندارم‌، نهاده خواهم رفت‌
پیاده آمده‌بودم‌، پیاده خواهم رفت‌
به این امام قسم‌، چیز دیگری نبرم‌
به‌جز غبار حرم‌، چیز دیگری نبرم‌
خدا زیاد كند اجر دین و دنیاتان‌
و مستجاب شود باقی دعاهاتان‌
همیشه قلك فرزندهایتان پر باد
و نان دشمنتان ـ هر كه هست ـ آجر باد

مشهد ـ۲۷/۱/۱۳۷۰

محمد کاظم کاظیمی

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد

ناخواد آگاه به سمت تو تمایل دارد

بی تو چندی است  که در کار زمین حیرانم

مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد

شاید این باغچه ده قرن به استقبالت

فرش گسترده و در دست گلایل دارد

تا به کی یک سره یک ریز نباشی شب و روز

ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد

یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت

یک قدم مانده زمین شوق تکامل  دارد

جمکران نقطه امید جهان شد که در آن

هر چه دل سمت خدا دست توسل دارد

هیچ سنگی نشود سنگ صبورت تنها

تکیه بر کعبه بزن کعبه تحمل دارد

سید حمیدراضا برقه ای

رقیه بنت حسینم بهشت جای من است

منم که کرببلا مکه و منای من است

عحب بلای عظیمی به کربلا و به شام

رسید بر من و این نیز آزمای من است

پدر حسین و زینب بود عمه ام آری

به روز حشر خدا نیز خونبهای من است

خرابه و عطش و داغ و درد و سوز و فراق

د ر این میانه فقط زینب آشنای من است

اگر بود به جهان بهر هر کسی معراج

عروج من غم جانسوز و درد های من است

کبود شد بدنم زار گشت حسمم و لیک

جدایی از پدرم بدترین بلای من است

جدا ز زینب غمگین دمی نگردیدم

که این ز عهد الست است و از وفای من است

سر بریده چون دیدم تهی نمودم جان

شهید گشتم و این منصب از خدای من است

یزید مرد و فنا گشت ولیک پای بر جای

هنوز قبر من و گنبد و سرای من است

بیا به دیدنم ای شیعه و زیارت کن

که بهتر از دو جهان قبر با صفای من است

بیا و حاجت خود را زمن طلب می کن

قضای حاجت زوار در لقای من است

بکن قبول که من شافعم به روز جزا

کنم شفاعت و حق راضی از رضای من است

سید محمد علی (مهرداد) علوی